گوش دل را کشیده ام دیشب

که دگر بی هوا سفر نکند

نرود توی کوچه پس کوچه

به اشاره تو را خبر نکند

گفتمش :

ای اسیر بیچاره ! تو مگر زندگی نخواهی کرد؟ فال حافظ چه وقت نان گردد؟ فکر آینده کن دمی ای مرد!

یکی دو سیلی به صورتش دادم تا که عاقل شود دل و دیده

به گمانم به عقل آمده که چنین بی ترانه خوابیده

هیس ! ساکت! صدایی می آید

گویا باز طاقت از کف داد

کفش هایش یواش پوشید و رفت آن جا خوشا به حالش باد

شعر از فاطمه احمدی